Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace | LiveScience

Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace

Owen Jarus, LiveScience Contributor
Date: 10 August 2012 Time: 09:32 AM ET

A severed right hand discovered in front of a Hyksos palace at Avaris (modern-day Tell el-Daba). It would have been chopped off and presented to the king (or a subordinate) in exchange for gold. This discovery is the first archaeological evidence of the practice. At the time they were buried, about 3,600 years ago, the palace was being used by King Khayan. The Hyksos were a people believed to be from northern Canaan, they controlled part of Egypt and made their capital at Avaris on the Nile Delta.
CREDIT: Photo by Axel Krause

A team of archaeologists excavating a palace in the ancient city of Avaris, in Egypt,  has made a gruesome discovery.

The archaeologists have unearthed the skeletons of 16 human hands buried in four pits. Two of the pits, located in front of what is believed to be a throne room, hold one hand each. Two other pits, constructed at a slightly later time in an outer space of the palace, contain the 14 remaining hands.

They are all right hands; there are no lefts.

“Most of the hands are quite large and some of them are very large,” Manfred Bietak, project and field director of the excavations, told LiveScience.

The finds, made in the Nile Delta northeast of Cairo, date back about 3,600 years to a time when the Hyksos, a people believed to be originally from northern Canaan, controlled part of Egypt and made their capital at Avaris  a location known today as Tell el-Daba. At the time the hands were buried, the palace was being used by one of the Hyksos rulers, King Khayan.  [See Photos of the Buried Hands]

The right hand

The hands appear to be the first physical evidence of a practice attested to in ancient Egyptian writing and art, in which a soldier would present the cut-off right hand of an enemy in exchange for gold, Bietak explains in the most recent edition of the periodical Egyptian Archaeology.

“Our evidence is the earliest evidence and the only physical evidence at all,” Bietak said. “Each pit represents a ceremony.”

Cutting off the right hand, specifically, not only would have made counting victims easier, it would have served the symbolic purpose of taking away an enemy’s strength. “You deprive him of his power eternally,” Bietak explained.

It’s not known whose hands they were; they could have been Egyptians or people the Hyksos were fighting in the Levant. [The History of Human Combat]

“Gold of valor”

Cutting off the right hand of an enemy was a practice undertaken by both the Hyksos and the Egyptians.

One account is written on the tomb wall of Ahmose, son of Ibana, an Egyptian fighting in a campaign against the Hyksos. Written about 80 years later than the time the 16 hands were buried, the inscription reads in part:

“Then I fought hand to hand. I brought away a hand. It was reported to the royal herald.” For his efforts, the writer was given “the gold of valor” (translation by James Henry Breasted, Ancient Records of Egypt, Volume II, 1905). Later, in a campaign against the Nubians, to the south, Ahmose took three hands and was given “gold in double measure,” the inscription suggests.

Scientists are not certain who started this gruesome tradition. No records of the practice have been found in the Hyksos’ likely homeland of northern Canaan, Bietak said, so could have been an Egyptian tradition they picked up, or vice versa, or it could have originated from somewhere else.

Bietak pointed out that, while this find is the earliest evidence of this practice, the grisly treatment of prisoners in ancient Egypt was nothing new. The Narmer Palette, an object dating to the time of the unification of ancient Egypt about 5,000 years ago, shows decapitated prisoners and a pharaoh about to smash the head of a kneeling man.

The archaeological expedition at Tell el-Daba is a joint project of the Austrian Archaeological Institute’s Cairo branch and the Austrian Academy of Sciences.

Whose Hands?
Credit: Photo by Axel Krause

 

In two of the pits 14 right hands were discovered, while two other pits were found holding one right hand each. It’s not known whom these hands belonged to, they could have been from Egyptians or people in the Levant.

Gruesome Practice
Credit: Photo by Axel Krause

Two right hands found in a pit. It’s not known who started this gruesome practice of cutting off right hands in exchange for gold. There are no records of it being done in northern Canaan, where the Hyksos are believed to be from. It could have been an Egyptian practice that the Hyksos picked up, it could be vice-versa, or both sides could have gotten it from somewhere else entirely.

Hand of Hyksos
Credit: (Photo by Olaf Tausch CC Attribution 3.0 Unported)

Ahmose, son of Ibana, was an Egyptian soldier who fought under several pharaohs, participating in campaigns against the Hyksos and Nubians. His tomb records that he received the “gold of valor” for chopping off the hand of a Hyksos soldier and presenting it as a trophy.

Gift for Ramses III
Credit: Photo by Karen Green, CC Attribution share-alike 2.0 generic

This image was created about 400 years after the Avaris hands were deposited. It shows the chopped-off hands of enemy soldiers being prepared for Ramses III, a pharaoh of Egypt, after a successful campaign.

Egypt Prisoners
Credit: Image courtesy wikimedia, CC universal public domain

The Narmer palette, dating back about 5,000 years to the time of Egyptian unification, shows decapitated prisoners and a pharaoh about to smash a man’s head. Although it predates the new Avaris evidence by more than a millennium, it shows, in graphic detail, the poor treatment of prisoners in ancient Egypt.

***

Hykos / Hykussos in hieroglyphs
S38 N29
Z4
N25
X1 Z1
S38 N29
Z4
Aa1 M12 S29 X1
N25

Heka-chaset / Heka-chasut
Ḥq3-ḫ3st / Ḥq3-ḫ3swt
Ruler(s) of the foreigners

Greek Hykussos (Ύκουσσώς)

Wikipedia

Υκσώς

ή Ύξυες

Οι Υκσώς ήταν ένας μυστηριώδης λαός (ή ένα συνοθύλευμα λαών) που, το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα π.Χ., πέτυχαν να ανατρέψουν την 13η (XIII) Αιγυπτιακή δυναστεία (1773 – 1625 π.Χ.) και να εγκαταστήσουν την δική τους 15η (XV) δυναστεία (1625 – 1540 π.Χ.) μέ έδρα την Αβάριδα (Avaris) στο Δέλτα. Θεωρείται πιθανόν οι Ύξυες (Hyksοs) να ήταν έμποροι προερχόμενοι από την ΠαλαιστίνηΜ.Ασία, ακόμη και από τον Αιγαιωτικό χώρο. Αυτοί έθεσαν ουσιαστικά την Αίγυπτο υπό ξενική κατοχή όπως, σε μεταγενέστερες εποχές, οι Αιθίοπες και οι Έλληνες Πτολεμαίοι, ενώ ταυτόχρονα ασπάστηκαν πολλά Αιγυπτιακά έθιμα και παραδόσεις. Τελικά μετά από σκληρό αγώνα η 17η (XVΙΙ) Αιγυπτιακή δυναστεία (1620 – 1540) της Άνω Αιγύπτου, που είχε τυπικά και μόνον αναγνωρίσει την εξουσία τους, τους απώθησε και τους εξέβαλε από την Αίγυπτο ενώ αργότερα η καταδίωξή τους συνεχίστηκε και στην ίδια την Παλαιστίνη όπου πολλοί από αυτούς κατέφυγαν.

Live-Pedia.gr

Science Wiki

***

Tracing Knowledge Notification | Ειδοποίηση Στα ίχνη της Γνώσης

UNMODIFIED COPY
of the original post, out of respect to the source and readers.
Please follow the link for references and more informations.

ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
της πρωτότυπης δημοσίευσης με σεβασμό στην πηγή και στους αναγνώστες.
Παρακαλώ επισκεφθείτε τον σύνδεσμο για περισσότερες πληροφορίες.

Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace | LiveScience.

Share

Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace | LiveScience

Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace

Owen Jarus, LiveScience Contributor
Date: 10 August 2012 Time: 09:32 AM ET

A severed right hand discovered in front of a Hyksos palace at Avaris (modern-day Tell el-Daba). It would have been chopped off and presented to the king (or a subordinate) in exchange for gold. This discovery is the first archaeological evidence of the practice. At the time they were buried, about 3,600 years ago, the palace was being used by King Khayan. The Hyksos were a people believed to be from northern Canaan, they controlled part of Egypt and made their capital at Avaris on the Nile Delta.
CREDIT: Photo by Axel Krause

A team of archaeologists excavating a palace in the ancient city of Avaris, in Egypt,  has made a gruesome discovery.

The archaeologists have unearthed the skeletons of 16 human hands buried in four pits. Two of the pits, located in front of what is believed to be a throne room, hold one hand each. Two other pits, constructed at a slightly later time in an outer space of the palace, contain the 14 remaining hands.

They are all right hands; there are no lefts.

“Most of the hands are quite large and some of them are very large,” Manfred Bietak, project and field director of the excavations, told LiveScience.

The finds, made in the Nile Delta northeast of Cairo, date back about 3,600 years to a time when the Hyksos, a people believed to be originally from northern Canaan, controlled part of Egypt and made their capital at Avaris  a location known today as Tell el-Daba. At the time the hands were buried, the palace was being used by one of the Hyksos rulers, King Khayan.  [See Photos of the Buried Hands]

The right hand

The hands appear to be the first physical evidence of a practice attested to in ancient Egyptian writing and art, in which a soldier would present the cut-off right hand of an enemy in exchange for gold, Bietak explains in the most recent edition of the periodical Egyptian Archaeology.

“Our evidence is the earliest evidence and the only physical evidence at all,” Bietak said. “Each pit represents a ceremony.”

Cutting off the right hand, specifically, not only would have made counting victims easier, it would have served the symbolic purpose of taking away an enemy’s strength. “You deprive him of his power eternally,” Bietak explained.

It’s not known whose hands they were; they could have been Egyptians or people the Hyksos were fighting in the Levant. [The History of Human Combat]

“Gold of valor”

Cutting off the right hand of an enemy was a practice undertaken by both the Hyksos and the Egyptians.

One account is written on the tomb wall of Ahmose, son of Ibana, an Egyptian fighting in a campaign against the Hyksos. Written about 80 years later than the time the 16 hands were buried, the inscription reads in part:

“Then I fought hand to hand. I brought away a hand. It was reported to the royal herald.” For his efforts, the writer was given “the gold of valor” (translation by James Henry Breasted, Ancient Records of Egypt, Volume II, 1905). Later, in a campaign against the Nubians, to the south, Ahmose took three hands and was given “gold in double measure,” the inscription suggests.

Scientists are not certain who started this gruesome tradition. No records of the practice have been found in the Hyksos’ likely homeland of northern Canaan, Bietak said, so could have been an Egyptian tradition they picked up, or vice versa, or it could have originated from somewhere else.

Bietak pointed out that, while this find is the earliest evidence of this practice, the grisly treatment of prisoners in ancient Egypt was nothing new. The Narmer Palette, an object dating to the time of the unification of ancient Egypt about 5,000 years ago, shows decapitated prisoners and a pharaoh about to smash the head of a kneeling man.

The archaeological expedition at Tell el-Daba is a joint project of the Austrian Archaeological Institute’s Cairo branch and the Austrian Academy of Sciences.

Whose Hands?
Credit: Photo by Axel Krause

 

In two of the pits 14 right hands were discovered, while two other pits were found holding one right hand each. It’s not known whom these hands belonged to, they could have been from Egyptians or people in the Levant.

Gruesome Practice
Credit: Photo by Axel Krause

Two right hands found in a pit. It’s not known who started this gruesome practice of cutting off right hands in exchange for gold. There are no records of it being done in northern Canaan, where the Hyksos are believed to be from. It could have been an Egyptian practice that the Hyksos picked up, it could be vice-versa, or both sides could have gotten it from somewhere else entirely.

Hand of Hyksos
Credit: (Photo by Olaf Tausch CC Attribution 3.0 Unported)

Ahmose, son of Ibana, was an Egyptian soldier who fought under several pharaohs, participating in campaigns against the Hyksos and Nubians. His tomb records that he received the “gold of valor” for chopping off the hand of a Hyksos soldier and presenting it as a trophy.

Gift for Ramses III
Credit: Photo by Karen Green, CC Attribution share-alike 2.0 generic

This image was created about 400 years after the Avaris hands were deposited. It shows the chopped-off hands of enemy soldiers being prepared for Ramses III, a pharaoh of Egypt, after a successful campaign.

Egypt Prisoners
Credit: Image courtesy wikimedia, CC universal public domain

The Narmer palette, dating back about 5,000 years to the time of Egyptian unification, shows decapitated prisoners and a pharaoh about to smash a man’s head. Although it predates the new Avaris evidence by more than a millennium, it shows, in graphic detail, the poor treatment of prisoners in ancient Egypt.

***

Hykos / Hykussos in hieroglyphs
S38 N29
Z4
N25
X1 Z1
S38 N29
Z4
Aa1 M12 S29 X1
N25

Heka-chaset / Heka-chasut
Ḥq3-ḫ3st / Ḥq3-ḫ3swt
Ruler(s) of the foreigners

Greek Hykussos (Ύκουσσώς)

Wikipedia

Υκσώς

ή Ύξυες

Οι Υκσώς ήταν ένας μυστηριώδης λαός (ή ένα συνοθύλευμα λαών) που, το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα π.Χ., πέτυχαν να ανατρέψουν την 13η (XIII) Αιγυπτιακή δυναστεία (1773 – 1625 π.Χ.) και να εγκαταστήσουν την δική τους 15η (XV) δυναστεία (1625 – 1540 π.Χ.) μέ έδρα την Αβάριδα (Avaris) στο Δέλτα. Θεωρείται πιθανόν οι Ύξυες (Hyksοs) να ήταν έμποροι προερχόμενοι από την ΠαλαιστίνηΜ.Ασία, ακόμη και από τον Αιγαιωτικό χώρο. Αυτοί έθεσαν ουσιαστικά την Αίγυπτο υπό ξενική κατοχή όπως, σε μεταγενέστερες εποχές, οι Αιθίοπες και οι Έλληνες Πτολεμαίοι, ενώ ταυτόχρονα ασπάστηκαν πολλά Αιγυπτιακά έθιμα και παραδόσεις. Τελικά μετά από σκληρό αγώνα η 17η (XVΙΙ) Αιγυπτιακή δυναστεία (1620 – 1540) της Άνω Αιγύπτου, που είχε τυπικά και μόνον αναγνωρίσει την εξουσία τους, τους απώθησε και τους εξέβαλε από την Αίγυπτο ενώ αργότερα η καταδίωξή τους συνεχίστηκε και στην ίδια την Παλαιστίνη όπου πολλοί από αυτούς κατέφυγαν.

Live-Pedia.gr

Science Wiki

***

Tracing Knowledge Notification | Ειδοποίηση Στα ίχνη της Γνώσης

UNMODIFIED COPY
of the original post, out of respect to the source and readers.
Please follow the link for references and more informations.

ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
της πρωτότυπης δημοσίευσης με σεβασμό στην πηγή και στους αναγνώστες.
Παρακαλώ επισκεφθείτε τον σύνδεσμο για περισσότερες πληροφορίες.

Severed Hands Discovered in Ancient Egypt Palace | LiveScience.

Share

Princeton University – Belcher: Perspective on ancient Ethiopian texts

 

Belcher: Perspective on ancient Ethiopian texts

Posted August 2, 2012; 12:00 p.m.
by Karin Dienst

Name: Wendy Laura Belcher

Title: Assistant professor of comparative literature and African American studies

Scholarship: Belcher specializes in medieval, early modern and modern African literature. One of her key interests is in how African thought circulated in Europe before the 19th century, which she explores in her latest book by focusing on the influence of Ethiopian thought on the work of the English author Samuel Johnson. In 2011, Belcher spent a year in Ethiopia on a Fulbright fellowship researching ancient manuscripts illuminating the lives of women now regarded as saints in the Ethiopian Orthodox Church, which dates back to the fourth century. She also took the opportunity to photograph a range of scenes and subjects during her visit. Stories from Ethiopia and the African continent have resonated with Belcher since childhood, when she lived in Ethiopia and Ghana. Her first book, “Honey from the Lion: An African Journey,” is an autobiographical account of her time in Ghana.

 

In 2011, Belcher spent a year in Ethiopia researching hagiographies — biographies of saints — stored in monasteries to gain an understanding of Ethiopia’s women saints. In this work she is collaborating with Selamawit Mecca (front left), an assistant professor of Ethiopian literature at Addis Ababa University.

 

This May your book “Abyssinia’s Samuel Johnson: Ethiopian Thought in the Making of an English Author” was published by Oxford University Press. What was the connection between Ethiopia (then known as Abyssinia) and this famous 18th-century author — the father of the English dictionary and subject of the legendary biography by James Boswell?

One of the things Samuel Johnson did early in his literary life was to translate a 500-page Portuguese tome about the Ethiopians. I think he did the translation because he had read a book about the primitive Christians and at that time Europeans thought that the primitive — the “purest” — Christians were the Ethiopians, because they had been Christians longer than anyone else. This book was about something Johnson thought was horrible, about the Jesuits trying to convert the Ethiopians from their ancient form of Christianity to Roman Catholicism in the 17th century. But Johnson did this translation during a period of mental instability and it took peculiar hold of his imagination. In fact, I go so far as to say that he was possessed by it. For the rest of his life, Johnson wrote fictions about the Ethiopians that were partly animated by what the Ethiopians said about themselves. One of these was his most famous book, “The History of Rasselas, Prince of Abissinia,” which was an imagined fiction about an Ethiopian philosopher prince who searches in vain for ways to live happily.

We always look at how Europe affected Africa; we very rarely look at how Africa affected Europe. So my book is trying to do the reverse of what is so commonly done by looking at the influence of Ethiopian thought on a canonical English author.

In your research on Johnson you made discoveries that led to your current work on some remarkable Ethiopian women, who were described as “diabolical” by the Portuguese Jesuits who were trying to convert Ethiopians until they were ousted in 1632. What was significant about these women?

As I was reading this tome Johnson translated, it was very interesting because women kept popping up in the text — royal Ethiopian women who refused to be Europeanized, who refused to convert to Roman Catholicism. So I began to read other texts around it and I found that the Jesuits who came to Ethiopia blamed the failure of Roman Catholicism in Ethiopia on these royal women. At first I thought this was just misogyny on the part of the Jesuits — blaming their own failure on women. But then I began to wonder if maybe they were right.

The more I read from the European sources and the Ethiopian sources the more I saw that, in fact, almost all the men of the court converted for reasons of state, to get arms from Europe, but almost all the women refused. And did so in very active ways, speaking out before the court, preaching against Roman Catholicism in the countryside, fomenting armed rebellions. The Ethiopian women saved the church, saved the nation. These women’s resistance was very powerful. It is a story of how early Africans successfully resisted early forms of European colonialism, which people often assume always succeeded.

People also often assume that Africa has no texts before the 1950s. The fascinating thing about this period of history in Ethiopia is that we can compare two points of view, the Europeans’ and the Ethiopians’, because both wrote books about these experiences. The Ethiopians were writing historical chronicles and also hagiographies [biographies of saints], because these women who resisted became saints through their role. Ethiopia has about 200 indigenous saints, and most of them have hagiographies, and between eight and 14 of those, we’re still figuring that out, are women. This is a large body of original early African literature that has gone almost entirely unstudied.

When visiting monasteries, some very remote, Belcher met nuns (above) and monks who continue to tell the stories of Ethiopia’s saints.

One of these women who has captured your imagination, Walatta Petros, is recognized as a saint in the Ethiopian Orthodox Church. Who was she?

I am working with Michael Kleiner, a leading scholar of the ancient Ethiopian language Gə’əz, in translating a manuscript about Walatta Petros [1594-1643], who was one of these royal women who refused to convert. This book may be the first biography of an African woman written by Africans. It will be at least 175 pages in print form in the end, all about her and her life, and will be the first translation into English. I am also collaborating with Selamawit Mecca, an expert on Ethiopian female saints, who is an assistant professor of Ethiopian literature at Addis Ababa University.

We learn that Walatta Petros had an adoring father, that all of her three children died in infancy, that she left her husband because she wanted to become a nun, that her husband burned down a town to retrieve her, that she went back, left again, and started a series of religious communities of people who were refusing to convert. There are various points in the text when she is hauled in front of the court and asked why is she being so recalcitrant, why is she refusing to convert. She preaches about retaining the faith of their fathers and not turning to the “filthy faith of the foreigners.”

We also learn lots about their daily lives, such as Walatta Petros getting angry with the other nuns for doing manicures instead of working.

People tend to think of Africa as the place where women have the least power. And yet it is my firm belief that women everywhere in every time have struggled for their rights and succeeded on some fronts and not on others. So I’m always looking for the story that goes against this narrative of Africa being particularly oppressive toward women. So the story of these very powerful Ethiopian women really captured my imagination.

Belcher’s work focuses on the story of Walatta Petros, a royal woman known for her fiery resistance to Roman Catholicism in the 17th century, who is recognized as a saint in the Ethiopian Orthodox Church. In comparing manuscripts of Walatta Petros’ story (such as those shown above), Belcher, working with Michael Kleiner, a scholar of the ancient Ethiopian language Gəʿəz, is hoping to publish the first biography of the saint’s life in English.

During a Fulbright grant last year you did extensive research in Ethiopia on Walatta Petros and other female saints, including visiting monasteries to discover manuscripts for further study. What do you hope to gain from this work?

What happened in Ethiopia when I was there was that Selamawit and I managed to find other copies of Walatta Petros’ story. By going to monasteries and doing a lot to get permission to photograph these handwritten parchment manuscripts and finding where they were, we now have a number of versions. This is really important because the first print edition in Gə’əz — and its Italian translation — is based on only one copy of the text. This means that parts of the text were confusing, probably due to scribal errors, and now, by comparing these different texts, we will be able to clarify a lot more. By doing that we may also be able to find out more information about who the author is.

With Selamawit I visited Walatta Petros’ monastery, for which you have to travel for about an hour by motorboat across Lake Tana; it’s very remote — no running water, no electricity. At this monastery there are quite a few manuscripts devoted to Walatta Petros.

You lived in Ethiopia as a young child. How does that experience resonate with you now?

My first memories are of Ethiopia. It was a completely magical place for a child that age. There was a castle in my back yard. There was a descendant of King David on the throne. My parents would point out that the way the oxen were threshing the grain was the way they did it in the Bible. It was like living in a book. And it fed my lifelong fascination with books.

***

Tracing Knowledge Notification | Ειδοποίηση Στα ίχνη της Γνώσης

UNMODIFIED COPY
of the original post, out of respect to the source and readers.
Please follow the link for references and more informations.

ΑΠΑΡΑΛΛΑΚΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
της πρωτότυπης δημοσίευσης με σεβασμό στην πηγή και στους αναγνώστες.
Παρακαλώ επισκεφθείτε τον σύνδεσμο για περισσότερες πληροφορίες.

Princeton University – Belcher: Perspective on ancient Ethiopian texts.

Share

Ενας ναός σκορπισμένος στη Λακωνία

Ενας ναός σκορπισμένος στη Λακωνία

Ενας ναός σκορπισμένος στη Λακωνία

Δημοσίευση: 17 Απρ. 2012 20:00

Ενα από τα δυσκολότερα αινίγματα στην ιστορία της αρχαιολογίας, ένας έρωτας με τραγικό τέλος και ένα ιερό σπαρμένο από τη Σπάρτη ώς τον Μυστρά «κρύβονται» πίσω από τον θρόνο του Απόλλωνα 

Είναι από τα μεγαλύτερα αινίγματα στην ιστορία της αρχαιολογίας. Μοναδικός και τόσο εντυπωσιακός ώστε ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας χρειάστηκε σελίδες για να τον περιγράψει. Η ανακάλυψή του ήταν αρκετή για να ρίξει φως σε σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας και να τις ξαναγράψει. Και όμως, το μοναδικό αυτό αρχαίο ελληνικό μνημείο – ο θρόνος του Αμυκλαίου Απόλλωνος – βρίσκεται σκορπισμένος στην κοιλάδα του Ευρώτα. Οι αρχαιολόγοι δε αναζητούν τα χαμένα κομμάτια σε μια προσπάθει να ανασυνθέσουν ένα πολύπλοκο παζλ.
Ενας κολοσσιαίος θρόνος για τον θεό Απόλλωνα αποτελούσε την καρδιά του ιερού που σχεδίασε ο διάσημος αρχιτέκτονας από τη Μικρά Ασία Βαθυκλής. Ορθιο στη μέση στεκόταν το ξύλινο ξόανο του θεού, ύψους 15 μ. Κάτω από τα πόδια του βρισκόταν ένα βάθρο ύψους 4 μ. που έκρυβε τον τάφο του Υακίνθου – εραστής του Απόλλωνα που σκοτώθηκε από τον ερωτικό αντίζηλό του. Μπροστά του, ένας τεράστιος βαθμιδωτός κυκλικός βωμός με διάμετρο 8 μ. και ύψος 4 μ., όμοιος του οποίου δεν έχει βρεθεί ώς τώρα. Και όλα αυτά περικλείονταν σε έναν περίβολο, το ύψος του οποίου άγγιζε τα 7 μ.
«Πρόκειται για ένα μοναδικό αρχιτεκτόνημα στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής» λέει στα «ΝΕΑ» ο αρχαιολόγος και διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Αγγελος Δεληβορριάς, ο οποίος με μεράκι τα τελευταία έξι χρόνια προσπαθεί να λύσει το μυστήριο του ιδιαίτερου αυτού ιερού που ήταν ένα από τα τρία μεγάλα ιερά των Λακεδαιμονίων μαζί με εκείνα της Χαλκιοίκου Αθηνάς και της Αρτέμιδος Ορθίας.
«Σημαντικό όμως δεν είναι μόνο λόγω της μορφής του αλλά και διότι η λατρεία στον συγκεκριμένο χώρο συνεχίστηκε αδιάλειπτα από τον 11ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ. με τη γιορτή των Υακινθείων. Εντυπωσιακά, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, είναι τα ευρήματα της περιόδου ανάμεσα στο τέλος των μυκηναϊκών χρόνων και της γεωμετρικής εποχής, διότι αποδεικνύουν πως δεν επρόκειτο για “σκοτεινά” χρόνια. Δεν υπάρχει το κενό που πιστεύαμε πως υπήρχε» συνεχίζει ο αρχαιολόγος που επιχειρεί μια αυστηρά επιστημονική αποκατάσταση του ιερού, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς τη λειτουργία, μαζί με μια ομάδα επιφανών συνεργατών.
Το σπουδαίο αυτό ιερό όμως – που λέγεται πως έως και βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος έστειλε χρυσό για να το κοσμήσει – λεηλατήθηκε συστηματικά από τα πρώτα κιόλας χριστιανικά χρόνια. Και με το πέρασμα των αιώνων μεταμορφώθηκε σε λατομείο που τροφοδοτούσε την περιοχή από τον Μυστρά ώς το Γύθειο.
Αποτέλεσμα; Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής, που έχει χτιστεί στην κορυφή του λόφου όπου βρίσκεται και το μνημείο, να είναι φτιαγμένη ολόκληρη από αρχαίο υλικό. Ο Αγιος Νικόλαος, λίγο πιο μακριά, «κρύβει» κομμάτια από τον θρόνο. Ενα τεράστιο κατώφλι βρίσκεται στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Σκλαβοχώρι. Και η αναζήτηση των κομματιών φτάνει έως τον Μυστρά.
Σήμερα όσοι επισκέπτονται τον λόφο της Αγίας Κυριακής – 5 χλμ. νοτίως της Σπάρτης, στον δρόμο προς Γύθειο – βρίσκονται μπροστά σε υστερορωμαϊκά κατάλοιπα, σε αναρίθμητους λεηλατημένους τάφους, σε δυο πλατφόρμες στις οποίες γίνονται δοκιμαστικές αναστηλωτικές εργασίες υπό την επίβλεψη του καθηγητή Μανώλη Κορρέ και στον περίβολο του ιερού – έχει διαμορφωθεί και ειδικός περίπατος για την καλύτερη θέασή του. Και όλα αυτά, έχοντας μπροστά τους την κοιλάδα του Ευρώτα και στα δεξιά τους τον Ταΰγετο.

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Ενας ναός σκορπισμένος στη Λακωνία.

Το άρθρο εντόπισε ο φίλος Απόστολος Βλαχάκης

Σχετικά άρθρα

http://hellinon.net/NeesSelides/Amyklai.html

http://ellinikopneuma.blogspot.gr/2012/04/blog-post.html

 http://iparea.wordpress.com/2011/08/17/απόλλων-το-φως-της-συνείδησης/

 

Aboriginals get new history – University of Copenhagen

Aboriginals get new history

University of Copenhagen

DNA RESEARCH

In an exciting development, an international team of researchers have, for the first time, pieced together the human genome from an Aboriginal Australian. The results, now to be published in the international journal Science, re-interpret the prehistory of our species.

By sequencing the genome, the researchers demonstrate that Aboriginal Australians descend directly from an early human expansion into Asia that took place some 70,000 years ago, at least 24,000 years before the population movements that gave rise to present-day Europeans and Asians. The results imply that modern day Aboriginal Australians are in fact the direct descendents of the first people who arrived in Australia as early as 50,000 years ago.

Video
http://video.ku.dk/1026869.ihtml?token=c3ea3c91ca0ed6afdc4988097b153103&source=share&photo%5fid=3322927

Video credits: Voice: Sheena Lauersen. Illustration: Science/AAAS, Sofia Olsen. Stills: Mikal Schlosser, Timothy P. Topper. Camera: Kristoffer Aabo, Henrik Prætorius. Production: Henrik Prætorius.

The study derived from a lock of hair donated to a British anthropologist by an Aboriginal man from the Goldfields region of Western Australia in the early 20th century. One hundred years later, researchers have isolated DNA from this same hair, using it to explore the genetics of the first Australians and to provide insights into how humans first dispersed across the globe.

Separation

The genome, shown to have no genetic input from modern European Australians, reveals that the ancestors of the Aboriginal man separated from the ancestors of other human populations some 64-75,000 years ago. Aboriginal Australians therefore descend directly from the earliest modern explorers, people who migrated into Asia before finally reaching Australia about 50,000 years ago. In showing this, the study establishes Aboriginal Australians as the population with the longest association with the land on which they live today. This research is presented with the full endorsement of the Goldfields Land and Sea Council, the organization that represents the Aboriginal traditional owners for the region.

New model for migration

The history of Aboriginal Australians plays a key role in understanding the dispersal of the first humans to leave Africa. Archaeological evidence establishes modern human presence in Australia by about 50,000 years ago, but this study re-writes the story of their journey there.

Previously, the most widely accepted theory was that all modern humans derive from a single out-of-Africa migration wave into Europe, Asia, and Australia. In that model, the first Australians would have branched off from an Asian population, already separated from the ancestors of Europeans. However, this study shows that when ancestral Aboriginal Australians began their private journey, the ancestors of Asians and Europeans had not yet differentiated from each other. Once they did, some 24,000 years after the first Australians had begun their explorations, Asians and remnants of the ancestral Australians intermixed for a period of time.

The first humans were explorers

Professor Eske Willerslev from the University of Copenhagen, who headed the study, explains:

“Aboriginal Australians descend from the first human explorers. While the ancestors of Europeans and Asians were sitting somewhere in Africa or the Middle East, yet to explore their world further, the ancestors of Aboriginal Australians spread rapidly; the first modern humans traversing unknown territory in Asia and finally crossing the sea into Australia. It was a truly amazing journey that must have demanded exceptional survival skills and bravery.”

The study has wide implications for understanding of how our human ancestors moved across the globe. So far the only ancient human genomes have been obtained from hair preserved under frozen conditions. The researchers have now shown that hair preserved in much less ideal conditions can be used for genome sequencing without risk of modern human contamination that is typical in ancient bones and teeth. Through analysis of museum collections, and in collaboration with descendent groups, researchers can now study the genetic history of many indigenous populations worldwide, even where groups have recently moved about or intermingled.

Centre for GeoGenetics is located at Natural History Museum of Denmark, part of University of Copenhagen. You can follow the current research at the centre webpage.

Contact

Professor Eske Willerslev
Centre for GeoGenetics
Natural History Museum of Denmark
E-mail: ewillerslev@snm.ku.dk
Office: +45 35 32 13 09
Mobile:+45 28 75 13 09

Dr Morten Rasmussen
Centre for GeoGenetics
Natural History Museum of Denmark
E-Mail: morrasmussen@snm.ku.dk
Office: +45 35 32 13 72
Mobile: +45 28 60 04 00

Aboriginals get new history – University of Copenhagen.

Αβορίγινες | Ιθαγενείς της Αυστραλίας

κείμενο απο βικιπαίδεια

Οι Ιθαγενείς  πληθυσμοί της Αυστραλίας γνωστότεροι το όνομα Αβοριγίνες με κεφαλαίο “Α”, (στα Αγγλικά “Aborigines”) όπως προσδιορίζονται από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας, θεωρούνται όσοι κάτοικοι της χώρας κατάγονται βιολογικά από τους αυτόχθονες κάτοικους της ηπείρου.

Οι Αβοριγίνες της Αυστραλίας που ήρθαν πιθανά από την ΝΑ Ασία τουλάχιστον πριν 40-45.000 έτη. Στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχαν 400.000 περίπου αυτόχθονες κατανεμημένοι σε 500 περίπου διαφορετικές φυλές με διαφορετικές διαλέκτους, από τις οποίες 50 έχουν εξαφανιστεί. Αυτές οι φυλές ζούσαν νομαδική ζωή ως κυνηγοί τροφοσυλλέκτες και η επαφή τους με τους ευρωπαίους αποίκους υπήρξε καταλυτική, καθώς αποδεκατίστηκαν από τις νεοεισαχθείσες ασθένειες και οδηγήθηκαν σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά μέσω του αλκοολισμού, της αυτοκτονίας σε νεαρή ηλικία, και κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών και των μεταβολικών διαταραχών που επέβαλαν οι νέες διατροφικές συνήθειες

Θρησκεία

Οι αυτόχθονες κάτοικοι της Αυστραλίας πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η γη είναι θρησκευτικό φαινόμενο και κατοικείται από τα προγονικά πνεύματα. Τούτες οι πίστεις γιορτάζονται με θρύλους, τραγούδι, μίμηση, ξυλοτεχνία και ζωγραφική.

Κοινωνικό status

Στους αβορίγινες χορηγήθηκε πλήρης αυστραλιανή υπηκοότητα το 1967, και συμπεριλήφθηκαν στην απογραφή του 1971, με εκτιμώμενο πληθυσμό 140,000 άτομα. Η “Πράξη για τα Δικαιώματα των Αυτόχθονων στη Γη” προέκυψε το 1976, ενώ η Πράξη για την Πολιτιστική Κληρονομιά των Αυτοχθόνων και των Νησιωτών το 1984 εξαιτίας της δημογραφικής αύξησης που οδήγησε τους αυτόχθονες στον πληθυσμός των 300.000 στα μέσα της δεκαετίας 1990.

Περίπατος στην Νεοκλασσική Αθήνα | Ελληνικό Αρχείο

Περίπατος στην Νεοκλασσική Αθήνα

Eνα πολυ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Πνευματικού κέντρου “Όλυμπος” και του Παύλου Πισσάνου,
διάρκειας 1 ώρας και 30 λεπτών.

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2012/05/classical-athens-documentary.html#ixzz1xPUANsz2

Περίπατος στην Νεοκλασσική Αθήνα | Ελληνικό Αρχείο

Περίπατος στην Νεοκλασσική Αθήνα

Eνα πολυ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Πνευματικού κέντρου “Όλυμπος” και του Παύλου Πισσάνου,
διάρκειας 1 ώρας και 30 λεπτών.

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2012/05/classical-athens-documentary.html#ixzz1xPUANsz2

Στάλες του ποταμού Πολιτισμός (απόσπασμα)

ΣΤΑΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Από τη Μεσοποταμία 
στην κλασική Ελλάδα 

Η συνέχεια κι όχι αντίθεση 
ανατολικού-δυτικού πολιτισμού

Έγραψε στις 04.06.2012 ο/η: Burkert Walter | Freeinquiry.gr-Ελεύθερη Έρευνα.

Πού και πότε εμφανίζεται ο πολιτισμός; Ο πολιτισμός έχει μια ιστορία ασυγκράτητη, μή αναστρέψιμη. Μια διαρκή ροή, σα χείμαρρος, σαν ποταμός. Κι εμείς, συνηθίζουμε να κοιτάζουμε τα ποτάμια σαν να τα βλέπουμε από δορυφόρο, από χιλιόμετρα ψηλά ή καλύτερα, σαν να τα διαβάζαμε ζωγραφισμένα σε ένα χάρτη. Βλέπουμε μια καλά σχεδιασμένη γραμμή να διασχίζει μια περιοχή, να χύνεται, όπως λένε, σε κάποια θάλασσα και να ξεκινά από μια πηγή. Αυτή είναι η οπτική γωνιά τού χαρτογράφου, τού αναγνώστη ενός άτλαντα. Πρέπει όμως να κατεβούμε από αυτά τα ύψη και να δούμε το ποτάμι από πιο κοντά.

Οι ναυτικοί ξέρουν, πως ένα ποτάμι δεν το κατεβαίνεις εύκολα. Κάπου υπάρχει ένα ρεύμα, που σε αναγκάζει να τρέχεις. Κάπου ένα αντίθετο ρεύμα, που σε πηγαίνει ανάποδα. Αλλού ένας βράχος, που σε εμποδίζει να περάσεις και καμμιά φορά, στα μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, κάποια στιγμή τής νύχτας, το ποτάμι παγώνει και πρέπει να περιμένεις να ξαναλιώσει. Κάπως έτσι κυλά και η ιστορία.

Παρατηρώντας ένα χείμαρρο ή ένα ποταμό, σκεπτόμαστε αναγκαστικά, πως έχουν πηγή. Κάτι σαν μια μικρή λίμνη. Αυτή η λιμνούλα είναι η πηγή τού  Δούναβη ή τού Σηκουάνα, μα είναι μια λίμνη, μια λεκάνη. Από πού έρχεται το νερό; Και πάλι τα πράγματα περιπλέκονται. Όσο αντιφατικό κι αν φαίνεται, η πηγή είναι μια εκβολή. Η πηγή δεν είναι από μόνη της ξεκίνημα, αλλά προορισμός. Προορισμός για χιλιάδες κανάλια και ρυάκια, που ξεκινούν από λιβάδια ή υδροφόρους ορίζοντες, από παγετώνες ή κατάλοιπα βροχής, που σχηματίζουν λίμνες.

Η πηγή με μια λέξη είναι ένας συλλέκτης. Το ίδιο και ο πολιτισμός. Σε κάποια δεδομένη στιγμή νομίζουμε, πως βρήκαμε την πηγή. Ιδού λέμε, η γεωμετρία γεννήθηκε εκεί. Η φυσική ή η μηχανική γεννήθηκαν τότε. Η χημεία γεννήθηκε από τον τάδε πολιτισμό. Νομίζουμε, πως βρήκαμε την πηγή και ξαφνικά, η πηγή μάς ξεφεύγει. Πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω. Όπως και στις πηγές τού  Δούναβη ή τού Σηκουάνα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τα ρυάκια, που τροφοδοτούν το συλλέκτη, δηλαδή την πηγή. Άρα το πρόβλημα τής προέλευσης μπορεί να λυθεί με δύο τρόπους: να πάμε πιο πίσω από εκεί, που νομίζουμε, πως βρίσκεται η πηγή και έπειτα να κατατεμαχίσουμε αυτό, που θεωρούμε ενιαίο.

Όχι, η πηγή δεν βρίσκεται ποτέ σε ένα τόπο ή μια στιγμή, σε έναν πολιτισμό, στο μυαλό ενός ανθρώπου ή σε μια δεδομένη συγκυρία. Αντίθετα, βρίσκεται ταυτόχρονα σε διάφορες συγκυρίες και τόπους. Πρέπει να συνηθίσουμε να μην λέμε «πηγή» αλλά «πηγές» τού πολιτισμού. Πάντα είναι καλύτερα να μιλάμε στον πληθυντικό.

Όπως δεν μπορούμε να ορίσουμε από πού ξεκινάει ένα ποτάμι, γιατί χανόμαστε σε κάθε λιμνούλα, σε κάθε μικρό ρυάκι, σε κάθε μια στάλα βροχής, που όλα έχουν συνεισφέρει, το καθένα στο ποσοστό του στη δημιουργία του, έτσι δεν μπορούμε να ορίσουμε κι από πού ξεκινάει ο πολιτισμός, γιατί χανόμαστε σε κάθε προηγούμενο λαό, σε κάθε προηγούμενο από εμάς άνθρωπο. Όλοι έχουν συνεισφέρει άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο στη δημιουργία του. Ακόμα κι ένα ανθρωποειδές πριν εκατομμύρια χρόνια, που πάσχιζε να φτάσει ένα καρπό, για να τον φάει, χρησιμοποιώντας ένα κλαδί, έχει βάλει τη «στάλα» του στο ποτάμι, που ονομάζουμε σημερινό ανθρώπινο πολιτισμό.

Τυχόν μεγάλες αναλαμπές τού πολιτισμού, που παρατηρούμε σε διάφορες εποχές τής ανθρώπινης ιστορίας, π.χ. κλασική Ελλάδα, δεν είναι παρά «λίμνες», που έχουν σχηματιστεί από άλλα μικρά «ρυάκια», από άλλες προγενέστερες «στάλες» πολιτισμού.

Ανατολή και Δύση
«Τού θεού είναι η Ανατολή, τού θεού είναι η Δύση» (Κοράνι, 2.142). Οι κλασικοί μελετητές δυσκολεύτηκαν να διατηρήσουν μια τόσο ισορροπημένη εικόνα των δύο εννοιών, «ανατολικό» και «δυτικό». Aντίθετα, προσπάθησαν να τις μεταμορφώσουν σε δύο πόλους εκ διαμέτρου αντίθετους αφήνοντας να εννοηθεί, ότι κρύβουν αντίθεση και διαμάχη.

Οι έλληνες, συνειδητοποίησαν τη διαφορετική τους ταυτότητα από εκείνη τής «Ανατολής», όταν κατάφεραν να αντικρούσουν τις επιθέσεις τής περσικής αυτοκρατορίας. Όμως, μόνο πολύ αργότερα, κατα τη διάρκεια των σταυροφοριών, η έννοια και ο όρος Ανατολή εισχώρησαν ουσιαστικά στις γλώσσες τής Δύσης. (Το σύνθημα «Ex Oriente Lux» είναι σύγχρονο).

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, ελάχιστα απαντά στο ερώτημα γιατί, ακόμα και σήμερα, είναι δύσκολο να γίνει μια αμερόληπτη συζήτηση σχετικά με τις επαφές τής Ελλάδας των κλασικών χρόνων και τής Ανατολής. Όποιος επιχειρήσει κάτι τέτοιο, θα βρεθεί αντιμέτωπος με στάσεις απόλυτες, ανησυχητικές, απολογητικές αν όχι εχθρικές. Ό,τι είναι ξένο και άγνωστο, κρατιέται σε απόσταση με επιφυλακτικότητα και δυσπιστία.

Αυτό οφείλεται, ως ένα μεγάλο βαθμό, σε μια πνευματική άνθηση, που ξεκίνησε πολύ πριν από δύο αιώνες και ρίζωσε κυρίως στη Γερμανία. Η ολοένα αυξανόμενη εξειδίκευση των γνώσεων συνέκλινε με τον ιδεολογικό προστατευτισμό, και οι δύο μαζί έπλασαν την εικόνα τής αγνής, κλασικής Ελλάδας σε μεγαλοποεπή απομόνωση.

Μέχρι και τον δέκατο όγδοο αιώνα, όσο η φιλολογία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θεολογία, η εβραϊκή Βίβλος έστεκε πλάι στα ελληνικά κλασικά κείμενα  και η ύπαρξη αλληλεπιδράσεων δεν παρουσίαζε προβλήματα. Η κόρη τούΙεφθάε και η Ιφιγένεια ήταν το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, ακόμα και στονκόσμο τής όπερας. Ο Ιαπετός εντοπίστηκε στον Ιάφεθ, οι Κάβειροι σε μια σημιτική ονομασία, που σήμαινε «μεγάλοι θεοί», και η «Ανατολή» ταυτίστηκε με το όνομα Κάδμος ο Φοίνιξ, ενώ η «Δύση» με το όνομα Ευρώπη. Σύμφωνα με την Οδύσσεια και τον Ηρόδοτο, οι «φοίνικες» έγιναν ανεπιφύλακτα αποδεκτοί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Κατόπιν, τρεις νέες τάσεις έθεσαν τους δικούς τους περιορισμούς και έσπασαν συλλογικά τον άξονα Ανατολής – Ελλάδας. Η φιλολογία αποδεσμεύτηκε απο τη θεολογία -ο Friedrich August Wolf, το 1777, εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο τού Γκέτινγκεν ως studiosus philologiae- και την ίδια ακριβώς εποχή, με τον Johann Joachim Winckelmann, εδραιώθηκε μια νέα έννοια περί κλασικισμού, μια έννοια με μάλλον ειδωλολατρικές τάσεις, η οποία τύγχανε μεγάλης εκτίμησης.

Κατά δεύτερο λόγο, με έναυσμα το έργο τού Johann Gottfried Herder, αναπτύχθηκε η ιδεολογία τού ρομαντικού εθνικισμού, η οποία υποστήριξε, ότι η λογοτεχνία και η πνευματική παράδοση ήταν άρρηκτα συνδεδεμενες με ένα μεμονωμένο λαό, γένος ή φυλή. Το κλειδί για την κατανόηση ήταν μάλλον η καταγωγή και η οργανική ανάπτυξη, παρά οι αμοιβαίες πολιτισμικές επιρροές. Ο Carl Otfried Muller, αντιδρώντας στο ευρύτερο πρότυπο τού Friedrich Creuzer, απέκτησε σημαντική επιρροή με την άποψή του περί «ελληνικού φυλετικού πολιτισμού».

Ακριβώς την ίδια εποχή, κατά την οποία παραχωρήθηκε στους εβραίους πλήρης νομική ισότητα στην Ευρώπη, η εθνικο-ρομαντική συνείδηση έστρεψε την τάση ενάντια στον «ανατολικισμό», αφήνοντας έτσι περιθώρια δράσης στον αντισημιτισμό.

Τρίτον, η ανακάλυψη τής ινδοευρωπαϊκής οικογένειας -τής προέλευσης των περισσοτέρων ευρωπαϊκών γλωσσών μαζί με τα περσικά και τα σανσκριτικά από ένα κοινό αρχέτυπο- από τους μελετητές τής γλωσσολογίας, ενίσχυσε την εποχή εκείνη τη συμμαχία ελληνικών, λατινικών και γερμανικών και κατ΄αυτό τον τρόπο εξόρισε τη σημιτική γλώσσα σε άλλες σφαίρες.

Ο λαμπρός πολιτισμός των αρχαίων ελλήνων, συχνά θεωρήθηκε, ότι ξεπρόβαλε από μόνος του ως θαύμα κι ότι δεν όφειλε ουσιαστικά τίποτα στους γειτονικούς πολιτισμούς. Ο Walter Burkert, καθηγητής κλασικής φιλολογίας, επιχειρηματολογεί με δυναμικό τρόπο ενάντια σε αυτήν την παραπλανητική άποψη στοχεύοντας σε μια ισορροπημένη εικόνα τής αρχαΐκής εποχής, τότε, που υπό την επιρροή τής Ανατολής, από συγγραφείς, τεχνίτες, έμπορους, θεραπευτές κ.ά., ξεκίνησε η μοναδική άνθιση τού ελληνικού πολιτισμού, που έμελλε να αναλάβει την πολιτισμική ηγεμονία στη Μεσόγειο. (Βλ. Αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Η επίδραση τής Ανατολής).

Το μόνο που απέμενε, ήταν η υπεράσπιση τής ανεξαρτησίας των ελλήνων από τους ινδούς συγγενείς τους μέσα στα πλαίσια τής ινδοευρωπαϊκής οικογένειας,
προκειμένου να εδραίωθεί η έννοια τής κλασικής-εθνικής ελληνικής ταυτότητας ως αυτόνομο και αυτάρκες υπόδειγμα πολιτισμού, το οποίο, στη Γερμανία τουλάχιστον, έμελλε να κυριαρχήσει στα τέλη τού δεκάτου ενάτου αιώνα.

Η περιφρονητική δήλωση τού Ulich von Wilamowitz-Moellendorff, το 1884 -«οι λαοί και τα κράτη των σημιτών και των αιγυπτίων, που παρήκμαζαν επί αιώνες αιώνων και τα οποία, παρ’ όλη την αρχαιότητα τού πολιτισμού τους, στάθηκαν ανίκανα να προσφέρουν στους έλληνες κάτι παραπάνω από μερικές χειρωνακτικές τεχνικές, ενδυμασίες και κακόγουστα εργαλεία, απαρχαιωμένα στολίδια, αποκρουστικά φετίχ για ακόμα πιό αποκρουστικές ψεύτικες θεότητες»- δεν είναι χαρακτηριστική τού έργου του. Αλλά ακόμα κι αργότερα, συνέχιζε να υποστηρίζει, ότι το πνεύμα τής ύστερης αρχαιότητας προήλθε «από την Ανατολή και είναι ο θανάσιμος εχθρός τού αληθινού ελληνισμού».

Πίσω από την οξυθυμία φαίνεται να κρύβεται ένα είδος ανασφάλειας. Στην πραγματικότητα, η εικόνα τού αγνού, αυτόνομου ελληνισμού, που κάνει τη θαυματουργή εμφάνισή του με τον Όμηρο, υποσκελίστηκε τον δέκατο ένατο αιώνα από τρεις ομάδες νέων ανακαλύψεων: την επανεμφάνιση τής αρχαίας Εγγύς Ανατολής και τής Αιγύπτου, μέσω τής αποκρυπτογράφησης τής σφηνοειδούς και τής ιερογλυφικής γραφής, την ανακάλυψη τού μυκηναϊκού πολιτισμού και την αναγνώριση μιας ανατολίζουσας φάσης στην ανάπτυξη τής αρχαϊκής ελληνικής τέχνης.

Εξ ανατολών το φώς (ex oriente lux) ή οι αρχαίοι έλληνες τα ανακάλυψαν όλα;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο!
Mέχρι τα τέλη τού όγδοου αιώνα, είχε ολοκληρωθεί ένα πολιτισμικό γίγνεσθαι συμπεριλαμβανομένης τής εκμάθησης τής ανάγνωσης και τής γραφής, το οποίο είχε τις ρίζες του στην εγγύς Ανατολή σε συνδυασμό με τη στρατιωτική επέκταση και τις αναπτυσσόμενες οικονομικές δραστηριότητες και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Αφορούσε ομάδες ελλήνων, που επιδόθηκαν σε εντατικές ανταλλαγές με τους μεγάλους πολιτισμούς τής σημιτικής Ανατολής.
Η Ανατολή, διατήρησε την πολιτισμική ηγεμονία για κάποιο χρονικό διάστημα, οι έλληνες όμως, άρχισαν αμέσως να αναπτύσσουν τις δικές τους ξεχωριστές μορφές πολιτισμού διαμέσου τής εκπληκτικής ικανότητάς τους να υιοθετούν και να μεταμορφώνουν ό,τι δέχονταν.
Κάνουμε λόγο για παράδειγμα, για την αρχή τής ελληνικής φιλοσοφίας από τοΘαλή το Μιλήσιο, ο οποίος όμως, ήταν φοινικικής καταγωγής (Ηρόδοτος, Α΄ 170).


Κατά την ανατολίζουσα περίοδο, οι έλληνες δεν έλαβαν μόνο μερικές χειρωνακτικές τεχνικές και φετίχ μαζί με νέες τέχνες και εικόνες από τη λουβική – αραμαϊκή – φοινικική σφαίρα, αλλά επηρεάστηκαν, σε σημαντικό βαθμό, στη θρησκεία και τη λογοτεχνία τους από τα ανατολικά πρότυπα. Προβάλλεται ως επιχείρημα το γεγονός, ότι οι μετανάστες «ιεροί τεχνίτες», πλανόδιοι μάντεις και ιερείς εξαγνισμού, δεν μετέδωσαν μόνο τις θεϊκές και εξαγνιστικές ικανότητές τους, αλλά επίσης στοιχεία μυθολογικής «σοφίας».

Πράγματι, ο Όμηρος, σε ένα απόσπασμα τής Οδύσσειας, που μνημονεύεται πολύ συχνά, απαριθμεί πολλά είδη αποδημούντων τεχνιτών, που είναι δημιοεργοί: πρώτα, μάντιν ή ιητήρα κακών, κατόπιν, τέκτονα δούρων, και, ακόμη, θέσπιν αοιδόν (ρ 383-385). Ενώ το δεύτερο κεφάλαιο επιχειρεί να ακολουθήσει την πορεία των «μάντεων» και των «θεραπευτών», το τρίτοκεφάλαιο στρέφεται στο βασίλειο των αοιδών, παρουσιάζοντας αντιστοιχίες μεταξύ τής ανατολικής και τής ελληνικής λογοτεχνιας, που καθιστούν πιθανή την ύπαρξη επαφών, καθώς και την απ΄ευθειας λογοτεχνική επίδραση απόσημαντικούς ανατολικούς πολιτισμούς στο τελικό στάδιο των ομηρικών επών, δηλαδή, στις αρχές τής ελληνικής ανάγνωσης και γραφής, όταν η τελευταία υποσκέλισε την προφορική παράδοση.

(Συνεχίζεται εδώ)